In memoriam Chris de Jonge

Donderdagmorgen 1 november overleed Christiaan de Jonge, in de leeftijd van 82 jaar.

Chris de Jonge werd lid van de Enkhuizer Damclub in september 1961 en eindigde dat jaar meteen op de derde plaats van de tweede klasse, een opvallend resultaat voor een nieuweling, maar in de huiselijke kring had hij dan ook al menig partijtje gespeeld. Voor de duidelijkheid: we hadden in de tijd nog een dikke veertig leden die voor de onderlinge waren verdeeld over drie klassen. De jaren erop wist hij zich ondanks de aanstormende jeugd bij de top vijf te handhaven, maar in het seizoen ’66-‘67 greep hij zijn kans om in de eerste klasse te komen. Daar raakte hij niet meer uit vandaan.

Behalve als dammer was Chris ook een zeer welkome aanwinst als chauffeur. Tot die tijd werd er voor uitwedstrijden een touringcarbus mét chauffeur ingehuurd, maar dat werd toch een beetje kostbaar. Voortaan werd er een volkswagenbusje gehuurd dat werd bestuurd door Chris.

Aanvankelijk werkte hij als landarbeider, later als opperman in de bouw, het zwaarste werk dat je je kunt bedenken. Niettemin liet hij geen keer verstek gaan en mag hij worden beschouwd als het trouwste lid dat de vereniging heeft gehad. Nadat een achteruitrijdende vrachtwagen hem had aangereden, raakte hij uit gewerkt, maar stil zitten was er niet bij, want zodra hij weer wat kon lopen begon hij voor familie en vrienden de tuin te onderhouden.

Rond zijn 65ste bleek hij suikerziekte te hebben. Het kostte hem uiteindelijk zijn beide onderbenen en hij was genoodzaakt om zich per booster door de stad te verplaatsen. Zijn vrouw raakte steeds slechter ter been, zodat het boodschappen doen op hem neerkwam.

Met de kunstbenen die hij had, wist hij zich aardig te redden, maar de regelgevers vonden het tijd dat die werden vervangen door nieuwe. Al snel bleek een ervan niet goed te passen, wat een vervelende wond opleverde. Omdat die niet wilde helen, werd hij eerst in het ziekenhuis en vervolgens in het verpleeghuis opgenomen om te herstellen. Daar liep hij een bacterie op die uiteindelijk funest bleek te zijn.

De vrijdagmiddag voor zijn overlijden hebben we nog wat partijtjes gespeeld. Hij zei wel dat hij geen trek in eten had, maar ik ging er helemaal vanuit dat we een week later weer tegenover elkaar zouden zitten. Het mocht niet zo zijn.

We wensen zijn vrouw en (klein)kinderen veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.

De Enkhuizer Damclub heeft een groot lid verloren.